Neredeyse güneşle birlikte uyanmışsın. Yağmur altında yürümüşsün. Tıklım pıklım toplu taşıma araçlarında uzun yollar gelmişsin. Zaten tatilden önce son sınav. Ki kendisine hiç çalışmamışsın. Ki aynı dersin ilk sınavından son derece yüksek bir not alıp, sınıf sıralamasında son derece kötü bir yerdeymişsin. Birde akılda bin tane şey var. Şüpheler, fikirler, analizler, saçmalıklar... Tam gün ışığı görmemiş küfürler saçılacak bir sabah.

Sonra o yokuştan aşağı inerken, kulağa tanıdık ve eğlenceli bir melodi geliyor (Zaten sabahtan beri kulağa yol yapmışlar hafiften.). Ve o manzara. O nefret edercesine aşık olunulacak manzara. Birde acayip bir çiçek kokusu, güzelle çirkin karışımı. Zaten yürüyorsun, açılıyorsun. Sonra sabahın köründe sevilen bir arkadaş. Ve hep peşisıra yalnızlık, ama tatlı bir yalnızlık; kafa dinleme hesabı... Yağmur durulmuş, bulutların arasından güneş çıkıyor.

Önce gülümsüyorsun, "Vay be," diyorsun, "hayat müşterek!". Sonra varıyorsun farkına ne söylediğinin; o gizli ve özel zulandan; en temizlerinden, en afillilerinden, en ahlaksızlarından, en çakallarından bir küfür çekiyorsun; salıyorsun havaya. "Ulan," diyorsun, "bi melankolyayla bilem seviştirmiyonuz!".

Gülümsüyorsun sonra, bakıyorsun uzaklara. Selam yolluyorsun yollanması gerekenlere, özürler diliyorsun dilenmesi gerekenlerden.

Çıkarıyorsun cebinden anahtarları, çevire çevire sokuyorsun deliğe, çevire çevire açıyorsun kapıyı.

Sonra kapanıyor kapı.

Dün gece üç kere ağladım.
Senin acından,
Senin susuzluğundan.
Dün gece tam üç kere ağladım.

Ağladım kimse duymadı.
Ağladım kimse görmedi.
Sen bilmedin ağladığımı.
Ama ben gene de üç kere ağladım.

Göz yaşlarıma şahit oldu yastık.
Dayanamadı acıma.
O da ağladı benimle.

Dün gece yastıkla ben senin için tam üç kere ağladık.

Mart '10, İstanbul

Kalabalıkların içinde yalnız,
Yalnızlıkların içinde kalabalık;
Yaşlıların içinde genç,
Gençlerin içinde yaşlı;
Akıllıların içinde aptal,
Aptalların içinde akıllı;
Normallerin içinde farklı;
Farklıların içinde normal; olmaktan
bıktım...

Aralık '09, İstanbul

Hayatta hep bağlıyız birşeylere; belki de birşeyler bizi bağlayan. Aile, dostlar, ülke, inançlar, fikirler... Bazen öyle bir hal alıyor ki - ya da "bazen", aniden olmuyor; zamanla, uzun sürede de olabiliyor -; insan şaşırıyor: "Bu kimin hayatı?", "Neden koşuyorum durmadan."... Yanlış anlamayın. Hayata anlam katan, hayatı değerli kılan, ölüm döşeğinde "Ne güzel yaşamışım ulan şu hayatı." dedirtebilen şeyler belki de onlar.

Fakat bir anlığına düşünün. Ya bu bağları kırsaydık?

Kavuşsaydık kanatlarımıza?






O; boşluk içinde mutlu olabilceğimiz, azla yetinebileceğimiz, koşmayı bırak 'durabileceğimiz'... yere ulaşabilir miydik?





Ulaşsaydık da izsiz, pürüzsüz olmayacaktı değil mi?

Hayat, bazen sadece "space"e basmaktır.

High expectations,

For fake reflections.

Sanıyoruz ki; dünya üzerindeki bütün hayatlarda, hep "başrol"deyiz.
Oysa kendi hayatında figuran olmak da var.